برگزار کنندگان جشنواره ی کتاب شهید حبیب غنی پور، با برگزیده شدگان سال قبل، برای کتاب امسال جشنواره مصاحبه ای انجام می دهند و آن را به صورت کتاب نفیس در اختیار مردم می گذارند. چون کتاب آن سوی پرچین خیال من پارسال به عنوان کتاب سال در بخش گروه سنی نوجوان انتخاب شده بود، آقای حبیب یوسف زاده، با من هم مصاحبه ای انجام دادند. سوُال ها کمی سخت بود. چون من بیشتر قصه گو هستم تا نظریه پرداز. آگاه بودن از تئوری ادبیات داستانی خیلی خوب است. اما گاهی بعضی از تئوری ها مانع نوشتن می شوند. چون احساس می کنم بیشتر نظریه ها، تجربه های شخصی نویسندگان است. و شرایطی که برای  آن نویسنده فراهم بوده، برای ما مثل خواب و خیال است.بطور کلّی اعتقاد دارم برای آموختن قصه نویسی باید خستگی ناپذیر بنویسیم و از تجربیات شخصی به نحوه زیبا استفاده کنیم.

با این حال من به سختی به سوُال های تخصصی او جواب دادم. مصاحبه کمی طولانی است و چون قرار است این مصاحبه در کتاب امسال جشنواره به چاپ برسد، این جا فقط یک سوُال آقای یوسف زاده ی عزیز و جوابی را به ایشان دادم را در اینجا درج می کنم. انشاالله مصاحبه ی کامل را بعد از چاپ شدن کتاب در وبلاگ خواهم گذاشت.

 در جایی اشاره کرده بودید که دنیای نوجوانان و بزرگسالان خیلی با هم فرق دارد. این فرق‌ها از نظر شما چیستند و از کجا ناشی می‌شوند؟ همچنین این فرق‌ها چگونه باید در ادبیات داستانی ویژة آن‌ها لحاظ شوند؟

به طور کلّی نگاه نوجوانان رو به آینده و نگاه بزرگ‌سالان رو به گذشته است. پس تخیل نوجوان هم رو به آینده و برای به رسیدن به خواسته‌هایش است. بزرگ‌سالان بیشتر سر‌گرم به یاد آوردن چیزهایی هستند که از سر گذرانده‌اند و شعلة آرمان‌گرایی در روح و جان‌شان کم‌فروغ‌تر شده است. اگر به خواسته‌هایشان رسیده باشند با شادمانی از آن یاد می‌کنند و اگر هم برای رسیدن به آرزویی ناکام مانده باشند، به تلخی از آن یاد می‌کند. اما نوجوان به گذشته زیاد توجهی ندارد. هر چه هست در آینده جست‌و‌جو می‌کند. برای همین تلاش و انگیزة او برای رسیدن به افق‌های ناشناخته بیشتر از بزرگسالان است. در ادبیات داستانی هم لازم است به این ویژگی توجه کنیم و داستان را به سمت و سوی نیاز این گروه سنی هدایت کنیم. داستان می‌تواند مثل «سیمیلاتور آموزشِ خلبانی» مانند «شبیه‌ساز تجربه‌های زندگی»  عمل کند و یک نویسندة خوب حتی به مدد تخیل می‌تواند مخاطب خود را در دنیای واقعیت‌های ملموسِ زندگی به پیش ببرد و شناخت او را از جهان پیرامونش وسعت دهد.