سه شنبه بیست و هشتم اردیبهشت ۱۳۸۹
داستان قدیمی و تکراری حرفهای درگوشی جهت یادآوری برای حکایه
 

 



می خواهم خودم باشم. نه یک سانتیمتر بیشتر و نه یک سانتیمتر کمتر. نمی خواهم صبح زود به سایه ی بلندم نگاه کنم و از بلندی آن مغرور شوم و این توهم در من ایجاد شود که چقدر بزرگ و با شکوه هستم و خود را قله ی غیر قابل دسترسی بدانم و یا در آفتاب ظهر از کوتاهی سایه ام احساس حقارت کنم و زانوی غم بغل بگیرم که چقدر کوچک هستم.
به همین خاطر تصمیم به نوشتن گرفتم تا خود واقعی ام را به نمایش بگذارم و البته از نظرات ارزشمند شما بهره گیرم و خود واقعی ام را از دریچه ی چشمان زیبای شما نیز بنگرم.

این عمل تنها با همراهی شما دوستان گرامی امکان پذیر خواهد شد.

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در ساعت 12:25 توسط عبد الصالح پاک.